نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

استادیار، گروه معارف اسلامی، دانشکده الهیات و علوم اسلامی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران

چکیده

مسئله عقل و کارکرد آن در معرفت دینی از مباحث مورد اختلاف در اندیشه اسلامی است. با توجه به تأکید نگره‌تفکیک بر نقل‌گرایی و ارائه رویکردی حداقلی یا انکاری نسبت به نقش عقل در فهم دین، این پژوهش درصدد است تا با تحلیل روش علامه‌ مجلسی که به نقل‌گرایی مشهور است، در مواجهه با عقل و مقایسه آن با دیدگاه تفکیکی، میزان همسویی یا تمایز این دو رویکرد را تبیین کند؛ بنابراین سؤال اصلی این تحقیق نظری و مسأله‌محور، چیستی روش مواجهه با عقل از دیدگاه علامه‌ مجلسی و نگره‌تفکیک و نقاط اشتراک و افتراق آن دو است. داده‌های پژوهش از طریق مطالعات کتابخانه‌ای و تحلیل آثار این اندیشمندان به‌دست‌آمده و با ارزیابی عقلی و نقلی داده‌ها روشن شد که علامه‌ مجلسی، رویکردی ایجابی در مواجهه با عقل به‌عنوان یکی از قوای نفسانی داشته و پذیرای ادراکات عقلی است، درحالی‌که تفکیکیان با رهیافت‌های مختلف مدرکات چنین عقلی را یا نپذیرفته و یا فاقد کارکرد در معرفت دینی می‌دانند. این تحقیق نشان می‌دهد که علامه‌ مجلسی و تفکیکیان در مواجهه با عقل اختلاف بنیادی دارند و دیدگاه‌های آن‌ها به هم نزدیک نیست. همچنین، روش تفکیکیان در مواجهه با عقل با اشکالات متعددی روبروست و دیدگاه ایشان نادرست به نظر می‌رسد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله [English]

Analysis and Evaluation of the Approach to Reason from the Perspective of Allamah Majlisī and the Tafkīk School

نویسنده [English]

  • Ali Ghadrdan Gharamaleki

Assistant Professor, Department of Islamic Theology, Faculty of Theology and Islamic Studies, University of Tabriz, Tabriz, Iran

چکیده [English]

The question of reason and its functioning in religious knowledge is among the disputed topics in Islamic thought. Given the emphasis of the tafkik (separation) school on transmissionism and its minimal or negative approach to the role of reason in understanding religion, this study seeks—by analyzing the method of Allameh Majlisi, who is known for transmissionism, in his engagement with reason and by comparing it with the tafkik perspective—to clarify the degree of consonance or distinction between these two approaches. Therefore, the main research question, which is theoretical and problem-centered, is what the method of engaging with reason is from the viewpoints of Allameh Majlisi and the tafkik school, and what their points of agreement and difference are. The study’s data were obtained through library research and analysis of these thinkers’ works, and by rational and textual evaluation of the data it became clear that Allameh Majlisi adopted an affirmative approach to reason as one of the human faculties and was receptive to rational perceptions, whereas the tafkikis, with various approaches, either do not accept such rational cognitions or consider them to have no function in religious knowledge. This research shows that Allameh Majlisi and the tafkikis have a fundamental disagreement in their approach to reason and that their views are not close to one another. It also finds that the tafkiki method of engaging with reason faces multiple objections and that their view appears incorrect.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Approach to Reason
  • Allamah Majlisī
  • Tafkīk School
  • Methodology of Allamah Majlisī
  • Methodology of the Tafkīk School
قرآن کریم
ابن‌سینا، حسین بن عبدالله. (بی‌تا). الشفاء. قم: انتشارات بیدار.
اصفهانی، میرزامهدی. (1385). ابواب الهدی. قم: انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی.
اصفهانی، میرزامهدی. (1387). مصباح الهدی. قم: بوستان کتاب.
اصفهانی، میرزامهدی. (1395). انوار الهدایه، القضاء، القدر و البداء. قم: موسسه معارف اهل‌بیت (ع).
اصفهانی، میرزامهدی. (1396). معارف القرآن. قم: موسسه معارف اهل‌بیت (ع).
بحرانی، یوسف. (بی‌تا). الحدائق الناضره فی احکام العتره الطاهره. قم: مؤسسه النشر الاسلامی التابعه لجماعه المدرّسین.
جوادی آملی، عبدالله. (1386). منزلت عقل در هندسه معرفت دینی. قم: مرکز نشر اسراء.
حکیمی، محمدرضا. (1383). مکتب تفکیک. قم: دلیل ما.
حلی، حسن‌بن‌یوسف. (1413 ق). کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد. قم: نشر اسلامی.
خسروپناه، عبدالحسین. (1388). جریان شناسی فکری ایران معاصر. قم: موسسه حکمت نوین اسلامی.
خمینی، روح‌الله. (1381). تقریرات فلسفه امام خمینی. تهران: موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی.
سبحانی، جعفر. (1396). المبسوط فی اصول الفقه. قم: موسسه امام صادق (ع).
سبکی، تاج‌الدین. (1429 ق). طبقات الشافعیّه الکبری. جده: دار الاندلس الخضراء.
سیدان، سیدجعفر. (1386). تفکیک در فهم معارف حقه. روزنامه ایران، ش 3663/ 15.
شاکرین، حمیدرضا. (1399). «هستی‌شناسی و معرفت‌شناسی عقل در نگره‌تفکیکی». ذهن، 82/ 21. 31-50.
صدرالمتألهین، محمد بن ابراهیم. (1981 م). الحکمة المتعالیة فى الاسفار العقلیة الاربعة. بیروت: دار احیاء التراث.
صدرالمتألهین، محمد بن ابراهیم. (بی‌تا). الحاشیة على الهیات الشفاء. قم: انتشارات بیدار.
طباطبایی، محمدحسین. (1416). نهایة الحکمة. قم: مؤسسة النشر الإسلامی.
عبده، محمد. (2005 م). رساله التوحید. قاهره: الهیئه المصریه العامه للکتاب.
قاضی عبدالجبار، ابن‌احمد. (بی‌تا). المغنی فی ابواب التوحید و العدل. بی‌جا: بی‌نا.
قدردان قراملکی، محمد حسن. (1401). «مکتب تفکیک و انکار عقل ذاتی انسان». قبسات، 105/ 27. 5- 26.
قزوینی، مجتبی. (1393). بیان الفرقان. قزوین: حدیث امروز.
کلینی، محمد‌بن‌یعقوب. (1407 ق). الکافی. تهران: دار الکتب الاسلامیه.
لاهیجی، عبدالرزاق. (بی‌تا). شوارق الإلهام. اصفهان: انتشارات مهدوی.
مجلسی، محمد باقر. (بی‌تا). حق الیقین. تهران: انتشارات اسلامیه.
مجلسی، محمدباقر. (1363). مرآه العقول. تهران: دار الکتب الاسلامیه.
مجلسی، محمدباقر. (1403 ق). بحار الانوار. بیروت: مؤسسه الوفاء.
مجلسی، محمدباقر. (1406 ق). ملاذ الاخیار فی فهم تهذیب الاخبار. قم: کتابخانه آیت‌الله مرعشی نجفی.
مروارید، حسنعلی. (1418 ق). تنبیهات حول المبدأ و المعاد. مشهد: آستان قدس رضوی.
مفضل، ابن‌عمر. (بی‌تا). توحید المفضّل. قم: داوری.
مفید، محمد‌بن‌محمد. (1413 ق). الامالی. قم: کنگره شیخ مفید.
ملکی میانجی، محمدباقر. (1373). توحید الامامیه. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.